مهر ماه سال 87 بود . شهر ساري . نخستين و آخرين جشنواره سياه بازي . ما با اثر رام كردن زن سر كش شركت كرده بوديم . به محض اينكه چشمم به بنر نصب شده به اداره كل مازندران خير شد . تنم لرزيد . بهانه جشنواره بزرگداشت استاد افشار بود . به هلن كه كنارم ايستاده بود گفتم : آرزو دارم دست اين مرد را ببوسم و باش روي صحنه باشم .

فرداي آن روز ديدمش . قبل از اينكه هيبت استادي اش مرا بگيرد . راحت و روان برخورد كرد . خيلي صاف و صادق . انگار نه انگار كه اين مرد با پيتر بورگ بازي كرده باشد .بيوگرافي وي را از بر بودم . كنارش نشستم و تا به اصطلاح از استاد تلمذ كنم . شايد هم مي خواستم دانسته هايم را به رخش بكشم . اينكه : عجب تصادفي . خانم همكارتان به شما سرمه خوراند و حالا همه بهتقليد از شما صداي سياه را به جاي لهجه تُك زباني زنگي با خش و فشار بر تار صوتي ايفا مي كنند . اما او ماجراي سرمه خوردن را منكر شد . يا مصاحبه هاي قبلي نادرست بود يا استاد داشت آبروي بانوي همكارش كه اينكار را با وي كرده بود مي خريد و انگار كه براي هميشه او را بخشيده باشد . ساعتها گرم گفتوگو بوديم . هر چند داود فتحعلي بيگي مانع گفتوگوي زياد ما با او ميشد . نوعي حس مالكيت داشت تا حمايت .

استاد اما راحت بود و فروتن . از ارحام صدر گفت . از متوني كه دست مميزيان است و بايد دوباره آن متنها را احيا و اجرا كرد . معتقد بود كار او و ارحام صدر فرقي ندارند و عنوان كمدي سفيد براي بر شماري وجه تمايز سبك آنان اشتباه است . اشاراتي از ارحام صدر داشتم . با ايشان مصاحبه كرده بودم و نارضايتي او از فضاي في مابين تئاتري ها را شمردم . اينكه امروزه تئاتري ها مانع يكديگرند و حسادت به خرج مي دهند و... او اينجا سكوت كرد.

فرداي آن روز قبل از رفتن به اختتاميه تلويزيون را مي ديدم . شبكه محلي . مصاحبه من را پخش كرد . اما بريده و بد جور سانسور شده . گفته بودم : سياه بازي متاسفانه حرف جامعه جوان مارا نمي زند . سياه بازها هنوز دغدغه احتكار و گرانفروشي دارند . اما دغدغه جامعه جوان ما وراي اينهاست . سياه مي تواند كمك كند اعتراض نمايد چرا كه ذاتا سياه تضاد گراست و هم اكنون هم تضاد در نهادهاي مختلف اجتماعي وجود دارد . ريا وجود دارد . فرهنگ تملق هست . ما هنوز حاجي ها پادشاه ها را داريم اما با مفاسد و فسقهاي بروز شده . از كل مصاحبه من فقط دو جمله اول را پخش كرده بودند . مي توانستيم حدس بزنيم بازخورد چه خواهد بود .

قرار شد در اختتاميه همه سياه هاي گروه هاي مختلف با لباس سرخ و صورت سياه باشند . همين هم شد . با ترقص و آواز روي صحنه رفتيم . اساتيد شمالي رقص ماهي يا شكسته سياه را منحصر فرد و شخصي ايفا مي كردند . جواد انصافي ليدر اجراي بداهه ما بود . گفت : ما چرا بايد جلون بديم وقتي استاد افشار اينجاست . برويد ايشان را روي صحنه بياوريد . قرار شد جوانترين سياه استاد را روي صحنه بياورد . من را انتخاب كردند كه جوانترين بودم . رفتم پايين صحنه . رديف اول . زانو زدم دستش را بوسيدم . با اكرام تمام به روي صحنه مشايعتش كردم . او حالا همزمان با ما روي صحنه است . بعد از گفتوگوي فراوان قرار شد صورت اميرحسين انصافي . فرزند آقا جواد را نيز سياه كند . از حرمت سياه كردن گفت . از اينكه ديگر مشروبي وجود ندارد كه چوب پنبه اش را آتش زد و آن را به صورت ماليد . از ابزار لطيف و سوسولي گريم امروزي گفت و گفت و گفت . ...

توي تماشاگران هلن را مي ديدم . انگار از اينكه من به آرزويم رسيده ام به هيجان آمده بود . علي قيومي داشت لحظه لحظه آن حماسه را برايم با موبايلش ثبت مي كرد . لحظه چشم در چشم مقامات ارشادي استان شدم . آنها شوكه شده بودند . براي آنها اينهمه طرب انگيزي با اين رنگهاي تند و الحان و حركات مضحك مي نماييد . مطمئن شدم امسال سال آخر اين جشنواره است و اين ديدار اول و آخر من با استاد.